P A T R O N

STANISŁAW STASZIC urodził się w 1755 roku. Był jednym z największych umysłów polskiego oświecenia, człowiek o wyjątkowej wartości moralnej i ogromnych zasługach. Staszic z pochodzenia był mieszczaninem, synem i wnukiem burmistrza Piły, a to przy ówczesnym układzie stosunków społecznych ograniczało możliwości szerszego udziału w życiu publicznym. Wypełniając przyrzeczenie dane matce został księdzem, co ułatwiło mu podjęcie działalności społecznej i naukowej. Dzięki studiom w Niemczech i Paryżu, gdzie interesował się szczególnie naukami przyrodniczymi, należał do grupy najbardziej wykształconych ludzi w Polsce. Stał się też Staszic szermierzem idei demokratycznej, walcząc o prawa dla mieszczan, w podniesieniu rangi miast widział bowiem perspektywy rozwojowe tworzącej się gospodarki. Domagał się poprawy sytuacji chłopów i ulepszenia gospodarki rolnej. Po upadku państwa rozwinął Staszic wielostronną działalność, prowadził badania geologiczne i opracował geologiczną mapę ziem polskich. Stał się pionierem szkolnictwa zawodowego, zakładając w Kielcach szkołę górniczą, a w Warszawie uczelnię techniczną. Budował bite drogi i uruchomił pierwszą kopalnię węgla w Dąbrowie. W nabytych dobrach w Hrubieszowskim zorganizował Towarzystwo Rolnicze i przyznał chłopom prawo własności uprawianej przez nich ziemi, a przy tym pracował naukowo i wydawał wiele rozpraw. Zasłużył się dla rozwoju nauki polskiej jako długoletni prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie. Zmarł w 1826 roku, pogrzeb Staszica okazał się wspaniałą manifestacją narodową będącą hołdem dla wielkiego myśliciela, wspaniałego człowieka i mądrego pisarza, niestrudzonego działacza i gorącego patrioty.